نگفتمت مرو آن جا؛ که آشنات منم                            در این سرابِ فنا؛ چشمه حیات منم؟

وگر به خشم روی صد هزار سال ز من                    به عاقبت به من آیی؛ که منتهاتْ منم

نگفتمت که به نقش جهان مشو راضی                       که نقش بند سراپرده ی رضاتْ منم

نگفتمت که منم بحر؛ و تو یکی ماهی                       مرو به خشک؛ که دریای باصفاتْ منم

نگفتمت که تو را رهزنند و سرد کنند                        که آتش و تبش و گرمی هواتْ منم

نگفتمت که صفت‌های زشت در تو نهند                    که گم کنی که سرچشمه صفاتْ منم

نگفتمت که مگو کار بنده از چه جهت                       نظام گیرد؛ خلاق بی‌جهاتْ منم

اگر چراغْ دلی؛ دانکْ راه خانه کجاست                     وگر خداصفتی؛ دانکْ کدخدات منم

پی نوشت:

دیوان شمس

2-این شعری که اینجا می آرم از اخوان ثالث هست. می خوام نشون بدم که این خدا غم و غصه و ناراحتی هم تو بهار خودش رو عوض می کرده.

3-به همین دلیل این پست رو تقدیم می کنم به م. ر. که اولین تبریک سال نوش رو برای من نوشت.

4-خوب شد اخوان ثالث بی خیال شعر سنتی شد و رفت شعر نو گفت!! شعری که گذاشتم صرفا به دلیل بهاری بودن و تر و تازگیشه وگرنه خیلی با ادبیاتش حال نکردم. یک جورایی تقلید از شعرای قرون 4 و 5 که خیلی هم موفق نبوده...

5-پست 2222 مقارن شد با تبریک بهاری و احتمالا آخرین پست سال 90. این موضوع رو میمون و مبارک می گیریم.

6-نوروز پیروز.

فدایتان شوم؛

از خدا که پنهان نیست، از شما چه پنهان، که تصمیم گرفتم که امسال حرف زدن از جنبه ی فرهنگی نوروز را به دیگران وگذار کنم و خودم چند کلمه درد و دل کنم. چرا که بسیار گفتند و بسیار شنیدیم؛ حتی فکر می کنم که کسی دیگر گوشش به این حرفها بدهکار نباشد!!

تمام این مدت به این فکر می کنم که سال به سال برایمان سختتر می شود که تغییر کنیم. خستگی گذشته را دور بریزیم و از صفر شروع کنیم. سال به سال سختتر می شود که قضاوت نکنیم و زود بخشنده باشیم. خاطرات و اتفاقات زندگیمان، درست حکم یک گاری را پیدا کرده که هر روز و هر جا باید به دنبال خودمان بکشیم و هر روز سنگین تر می شود. لااقل اگر قرار است اینها را هر روز با خودمان حمل کنیم؛ گاهی این تاریخ حجیم را خانه تکانی کنیم و لااقل بخشی را دور بریزیم.

خودم را می گویم؛ حکم پیرزنی را پیدا کرده ام که هر روز می گوید "ولش کن! این را هم نگه می دارم. شاید روزی به دردی خورد" و این موضوع تا به آنجا کشید که این گاری برایم سنگین شد و مدتهاست که فکر می کنم درجا می زنم!

از تصادف نیک روزگار (به قول پدر گرامی البته) سال به سال چنین اعترافاتی برایمان سختتر می شود. شاید بازی روزگار است. هر چه فکر می کنم بیشتر متقاعد می شوم که اینها نتایج طبیعی بزرگ شدن است!

خدا را شکر؛ نوروزی داریم و بچه شدن در نوروز قضاوت دیگران را به همراه نخواهد داشت (یا لااقل کمتر به همراه خواهد داشت!) بچه می شویم و دلها و فکرها را خانه تکانی می کنیم.

تغییر و شروع دوباره در نوروز نه تنها ساده تر می نماید، بلکه همیشه بخشی از من معتقد بوده که اینها از ملزمات نوروز است. طبیعت از صفر شروع می کند و هر سال دوباره موفق می شود تا ثمره ای داشته باشد. هیچ نیازی به خاطرات گذشته ندارد؛ جز آن بخشی که تاریخ نام می گیرد و قرار است عبرتی باشد برای ما!

از خدا که پنهان نیست، از شما چه پنهان، که سال به سال فکر می کنم که این تبریک نوروزی بیشتر لباس نصیحت به تن می کند. بگذارید به پای سن و سال و بزرگ شدن و سالخورده شدن زودهنگام من.

خیلی مینیمال (البته به سبک وبلاگم) عرض کنم که "هر روزتان نوروز، نوروزتان پیروز"

72 ساعت مانده به تحویل سال؛ مجید کرمی (شازده)

پی نوشت:

تو سمنان که قراره دو شب مونده به عید و شب عید هوا زیر صفر باشه!! من نمی دونم این چه عیدیه امسال!!

اما با همه ی اینها من گذشته مو واقعا دوست دارم. خاطره به خاطره. آدم به آدم. یک جاییش هست که بهت آرامش می ده. یکی هست که تو رو هیجان زده می کنه. یکی برات گرما داره و یک خاطره ای هست که... توش اونی هستی که دلت می خواد.

اگه خیلی خوشبخت هم باشی خلاصه می گردی و می گردی و اونی رو پیدا می کنه که "آدم بهتر وجودت رو بیرون می کشه"... عاشق اون می شی و ...