آخر من که روزی فقط یک بار به امید این که نامه داده باشی تا اداره ی پست می روم... یک بار که این حرفها را ندارد...

(*) برداشت از سرهنگ نوشته ی گابریل گارسیا مارکز

خواب نما شده ام؛ کورسوی ماه در پنجره ای که شیشه اش خرد شده است؛ شکسته است...

گفتش "من فقط یک چیز ازت می خوام. خاطراتت و احساست به گذشته رو دفن کنی"

گفتم "خاطراتم به روی چشم. اما از من نخواه احساسم رو زنده به گور کنم..."

باید یک نامه به پسرم بنویسم. شاید پسرم یک روزی عاشق شد...

قطعا خیلی خوشحال می شم که چنین مجموعه ای رو کنار هم جور کردم. واقعا آرشیوم رو دوست داره و آینه ی تمام قد اون روزهاییه که می نوشتم. از یک طرف دلم می خواد که به نوشتن ادامه بدم. از طرف دیگه احساس می کنم که اگه نتونم به اون خوبی بنویسم یک آرشیو رو خراب کردم...

پی نوشت:

1-حس گنگیه!! مثل این روزهام.

2-تقدیم به پرستو؛ خواننده ای که من رو به فکر فرو برد...

"آقای قاضی! من بی گناهم..."

بذارین زمان رو چند ثانیه ریوایند (RW) کنم براتون...

لپ تاپم رو بغل کردم و دارم بوسش می کنم و می گم "ببخش منو عزیزم. دیگه تکرار نمی شه. قول می دم..."

بذارین چند ثانیه دیگه هم زمان رو عقب ببرم...

رفتم USB هاردم رو وصل کنم به کامپیوترم؛ اما داشتم سعی می کردم که از طرفی که هیچ پورت USB نداره این کار رو بکنم. در واقع کامپیوتر خودم رو فراموش کرده بودم...

پی نوشت:

این دفاع کوفتی تمام ذهن من رو به خودش گرفته... کی می شه تموم شه راحت شیم!!

یا رب! این شمعِ دلْ افروز زِ کاشانه‌ کیست؟                          جان ما سوخت؛ بپرسید که جانانه کیست

حالیا خانه براندازِ دل و دین من است                     تا در آغوش که می‌خُسبد و همخانه کیست

باده‌ی لعل لبش، کز لب من دور مَباد،                     راح روح که و پیمانْ دِهِ پیمانه کیست؟

دولت صحبت آن شمع سعادت پرتو                        بازپُرسید خدا را که به پروانه کیست

می‌دهد هر کَسَش افسونی و معلوم نشد                   که دل نازک او مایِلِ اَفسانه کیست

یا رب! آن شاه‌وَشِ ماه‌رُخِ زُهره جَبینْ                      دُرّ یکتای کِه و گوهر یک‌دانه کیست؟

گفتم: «آه از دل دیوانه‌ی حافظ بی‌تو»                    زیر لب، خنده‌زنان، گفت که: «دیوانه کیست؟!»

پی نوشت:

گاهی یک تفال همه چیز رو می تونه حل کنه...